Vorig jaar vroeg m’n dochter me waarom ik in een sms of chatbericht aan het einde van een zin een punt zette als ik daarna toch een smiley plaatste. Ik hoorde het even in Keulen donderen. Want wat ik niet wist, was dat zo’n smiley een punt eigenlijk overbodig maakte. Ik protesteerde even, want een volzin zonder punt, dat hoorde toch niet! Maar ik liet dat protest al snel varen en plaats nu soms geen punt meer als er ook een smiley staat.
Over dat punt wil ik het vandaag hebben, want het zal mogelijk uitsterven.
Het punt — het teken dat we als kinderen leren en dat al zeker sinds de middeleeuwen bestaat — valt dan ook in deze digitale tijden steeds vaker weg in chatberichten.
Dit lijkt niet meer dan logisch, maar taal is nu eenmaal niet logisch. Deze stelling is dan ook fout. In Bulgarije schudden de mensen het hoofd wanneer ze ‘ja’ bedoelen en knikken ze wanneer ze ‘nee’ bedoelen. Daar is een heel goede reden voor. 
Leestekens zijn uiterst belangrijk om de juiste boodschap over te brengen. Een leesteken te veel of te weinig kan de hele betekenis van een zin omdraaien. 
Het wereldberoemde werk van Carlo Collodi, Pinokkio, is onlangs gepubliceerd in Italiaanse emojitaal, ofwel emojitaliano.
Op de eerste dag van het nieuwe jaar blikken we nog eenmaal terug op het voorbije jaar.
De Taalfluisteraar 