gefluisterd taalnieuws

Welke taal wil men overal leren?

Toen mensen tijdens de lockdowns van 2020 besloten een nieuwe hobby te kiezen, was een nieuwe taal leren een populaire keuze. In maart 2020 verdrievoudigde bij de taalapp Duolingo het aantal nieuwe gebruikers.

Maar welke talen zijn het meest gewild in elk land? Dat ging men bij Wordtips na.

Om dat te onderzoeken, maakte Wordtips gebruik van de Zoekwoordplanner van Google en ging na hoe vaak ‘taal x leren’ in elk land tussen mei 2020 en mei 2021 werd ingevoerd.

De populairste talen in Europa

In maar liefst 34 Europese landen, waaronder ook België en Nederland en de ons omringende landen, was Engels de meest gewilde taal om te leren.

Maar enkele landen weken hiervan af. Zo bleek Duits de populairste taal om te leren in Denemarken. In het kleine zuidelijke deel van Denemarken is Duits overigens een officiële minderheidstaal. En volgens World Atlas leven er 20.000 etnische Duitsers in het gebied, waarvan 8000 Duits als moedertaal hebben.

In het Verenigd Koninkrijk neemt Spaans de eerste plaats in. Vreemd genoeg is Spaans ook de populairste taal om te leren in Spanje zelf. Dat lijkt tegenintuïtief, maar de reden is waarschijnlijk het grote aantal Britse expats in Spanje. Volgens BBC News leven er op dit ogenblik meer dan 300.000 Britse expats in Spanje.

Ook opvallend, in Zweden is de populairste taal Portugees.

Oekraïne is het land waar men het meest geïnteresseerd is in het leren van een nieuwe taal. Van elke 1000 internetgebruikers zijn er net geen 26 die naar taallessen op zoek zijn.

De populairste talen op het Amerikaanse continent

Zowel mensen in de VS als in Canada zijn het meest tuk op Japans en willen die taal leren.

Dat lijkt verrassend, maar al sinds het begin van de jaren 1990 zijn Noord-Amerikanen in de ban van de Japanse popcultuur. En recenter is de interesse in anime aanzienlijk gegroeid. De vraag naar anime-programma’s is in de VS begin 2021 gestegen met 33% tegenover het jaar ervoor.

Image by Jim Bradley from Pixabay

In de meeste Centraal-Amerikaanse landen staan Engels of Spaans bovenaan, maar niet zo in Belize. Daar prijkt Chinees bovenaan. Volgens de volkstelling van 2000 identificeert bijna 1% van de bevolking zich als Chinees. De Chinese immigratie in Belize begon midden de 19de eeuw, toen Chinese immigranten als arbeiders naar het land werden gebracht (toen heette het nog Brits Honduras).

Recenter ontving Belize een golf van Taiwanese migranten die er bedrijven oprichtten als onderdeel van de internationale ontwikkeling van Taiwan.

In Zuid-Amerika staat Koreaans bovenaan in Peru en Chile. De populariteit van K-Pop in Zuid-Amerika bewijst hoe media en kunst talen ver voorbij hun originele grenzen en soms tot op onverwachte plaatsen kunnen verspreiden.

Meest gesproken talen ter wereld

Engels is in vele landen de populairste taal voor mensen die een taal willen leren en is ook de meest gesproken taal ter wereld. In totaal zijn er ongeveer 1,1 miljard mensen die Engels kunnen spreken. Dat is ruwweg 15% van de volledige wereldbevolking. Dat betekent echter ook dat 85% van de bevolking geen Engels praat!

RangTaalTotaal aantal sprekers
1Engels1132 miljoen
2Mandarijn Chinees1117 miljoen
3Hindi615 miljoen
4Spaans534 miljoen
5Frans280 miljoen
6Standaard Arabisch274 miljoen
7Bengali265 miljoen
8Russisch258 miljoen
9Portugees234 miljoen
10Indonesisch199 miljoen

En omdat steeds meer mensen Engels willen leren, lijkt het erop dat de taal nog wel enkele jaren de lingua franca (een gemeenschappelijke taal bij mensen met een verschillende moedertaal) van de wereld zal blijven.

Welke taal staat op jouw verlanglijstje?

Zijn Franstalige radiozenders allergisch voor het Nederlands? (4)

Als er in ons land een ramp gebeurt, zoals de recente overstromingen in Wallonië, dan toont heel het land zich solidair. Bij sportprestaties staan we als één man of vrouw achter de sporters die ons land vertegenwoordigen.

Maar houden we ook écht van ons land? Een van de belangrijkste factoren om dat te bepalen is de aandacht en het respect voor elkaars taal. En een van de manieren om die aandacht of dat respect te tonen, is muziek.

In 2017 ging ik voor het eerst na of de diverse nationale radiozenders muziek in de taal van het andere landsgedeelte uitzonden. Geen probleem aan Nederlandstalige kant: Franstalige muziek is er meer dan ruim vertegenwoordigd. Maar aan Franstalige kant was het ontstellend gesteld: letterlijk geen enkel Nederlandstalig nummer werd er gedraaid. Geen aandacht noch respect voor de Nederlandse taal.

Dat artikel kreeg heel wat weerklank in de Franstalige pers. RTBF La Première draaide zelfs een nummer van Bazart.

Een jaar later deed ik hetzelfde onderzoek opnieuw, maar er was niets veranderd. Wel bleek er een regionaal station te zijn, RCF, dat wél Nederlandstalige muziek draaide, maar het was een uitzondering.

En nu? Hoe staat het drie jaar verder?

Ik worstelde me door de playlists van de verschillende stations en kwam tot dit resultaat voor vrijdag 27 augustus 06.00-22.00 uur:

RTBF La Première: 0 Nederlandstalige nummers (ik hoorde er op een dag nochtans wel één, maar dat zal een uitzondering zijn geweest)

RTBF Vivacité:         0 Nederlandstalige nummers (op 20/08, geen info voor 27/08 beschikbaar)

7 leuke Franse radiozenders naar om te luisteren - frankrijk.nl
mais ne pas en néerlandais…

RTBF Classic 21:      0 Nederlandstalige nummers

RTBF Tipik:        0 Nederlandstalige nummers

Radio Nostalgie:     0 Nederlandstalige nummers

BEL RTL:                  info niet online beschikbaar (maar geen NL tijdens luistersessies)

Radio Contact:        info niet online beschikbaar (maar geen NL tijdens luistersessies)

Radio NRJ:              0 Nederlandstalige nummers

De resultaten zijn overduidelijk. Drie jaar later hebben de Franstalige radiozenders nog niets geleerd. Ze blijven volharden in hun afkeer en afschuw van onze Nederlandse taal. Ze beseffen daarbij niet dat ze daardoor medeverantwoordelijk zijn voor datzelfde gevoel van afkeer bij een groot deel van de Franstalige bevolking.

Wat als België echt zou splitsen? Wij zochten uit wat er ons... - Het  Nieuwsblad Mobile

Maar de radiozenders wentelen zich graag in excuses. Hun luisteraars kennen geen Nederlandstalige muziek en willen die daarom niet horen, zeggen ze. Dat de luisteraars die muziek niet kennen is net de fout van de zenders in kwestie.
Of ze komen af met het feit dat Nederlands toch maar een kleine taal is. In de wereld misschien wel, maar in België – het zendgebied van de zenders in kwestie – zeker niet. Bijna twee derde van de bevolking is Nederlandstalig.

Met welk non-argument ze ook voor de dag komen, zij zijn mede verantwoordelijk voor de taalkundig bedroevende situatie in hun eigen landsgedeelte maar hebben niet het lef om hun verantwoordelijkheid daarin te nemen.

Als het land ooit splitst of op een andere manier wordt opgedeeld, dan hebben de Franstalige radiozenders er met hun aversie voor alles wat Nederlandstalig is een grote rol in gespeeld.

Want beeld je het omgekeerde eens in:

De Franstalige radiozenders spelen geregeld Nederlandstalige muziek. Dat wordt na verloop van tijd gesmaakt door de luisteraars, die een affiniteit en oprechte interesse voor die Nederlandse taal ontwikkelen. Ze leren de taal graag en ze vinden het fijn dat ze Nederlandstalige collega’s, vrienden of andere mensen in toevallige ontmoetingen in hun eigen taal te woord kunnen staan.

De Nederlandstaligen voelen zich door hun Franstalige landgenoten gewaardeerd en erkend (taal is identiteit, nietwaar?) en stellen zich automatisch positiever op tegenover hun anderstalige landgenoten.

Kortom, door elkaars taal te kennen en er aandacht aan te geven en er respect voor op te brengen, lopen de contacten beter en is er meer dagelijkse samenhorigheid, niet alleen wanneer er iets ergs gebeurt.

Maar zolang Franstalige radiozenders, maar ook ministers en sportlui het Nederlands blijven negeren en verafschuwen, gaan we steeds meer naar een opsplitsing van het land. Je kunt het in dat geval de mensen die dat willen niet eens kwalijk nemen. Wat ben je immers met een partner die jouw taal verafschuwt en haat?

Franstalige radiozenders, keer uw kar en besteed eens wat aandacht aan het Nederlands. De taal is mooier dan jullie denken, ook in gezongen versie. Wie van jullie durft zijn verantwoordelijkheid te nemen? Iemand?

Reacties? Graag, maar hou het beleefd.

De lelijkste taal van India? Google weet het!

Het lijkt een vreemde, niet te beantwoorden vraag, maar minstens één gebruiker van Google in India stelde ze toch: Wat is de lelijkste taal van het land?

Het algoritme van de zoekmachine gaf meteen een antwoord: de taal Kannada, gesproken door tientallen miljoenen mensen in het zuiden van India, is de lelijkste taal van het land.

(meer…)

Waarom oude beschavingen doorgaans geen woord hadden voor blauw

In een oud Zen-verhaal discussiëren twee monniken over het feit of een vlag wappert dan wel de wind waait. Hun leraar vindt hen allebei dom en zegt “Het is je geest die zich beweegt”. De eeuwenoude paradox toont het punt dat Zen-meesters — en later ook filosofen, psychologen en neurowetenschappers — op een of ander tijdstip hebben benadrukt: de menselijke ervaring vindt plaats in de geest, maar we delen werkelijkheid via taal en cultuur, en deze bepalen op hun beurt hoe we onze ervaring zien.

Dergelijke waarnemingen brengen ons tot een andere paradoxale vraag: als een taal geen woord heeft voor iets als de kleur blauw, kan dit dan bestaan in de geest van de spreker? We kunnen alvast het idee vergeten dat er ergens in de wereld een blauwe kleur is. Kleur is het resultaat van de samenwerking tussen licht, het oog, de oogzenuw en de visuele cortex. En toch beweert Maria Michela Sassi, professor oude filosofie aan de universiteit van Pisa, dat “elke cultuur zijn eigen manier heeft om kleuren te benoemen en in te delen”.

Het bekendste voorbeeld komt van de oude Grieken. Al sinds de 18de eeuw wijzen wetenschappers erop dat Homerus in de duizenden woorden van de Ilias en Odysseus niet één keer iets — zee, hemel, kies maar — als blauw beschrijft. En volgens Sassi waren het niet alleen de Grieken die geen blauw zagen, of toch niet zoals wij:

Er is een specifieke Griekse kleurcultuur, net zoals er een Egyptische, een Indiase, een Europese enz. is. Elke cultuur uit zich met een woordenschat met zijn eigen eigenheid, die niet alleen kan worden gemeten volgens de wetenschappelijke maatstaf van het model van Newton.

Ooit dacht men dat culturele kleurverschillen te wijten waren aan de fasen van evolutionaire ontwikkeling — dat ‘primitievere’ volkeren een minder ontwikkeld kijkvermorgen hadden. Maar verschillen in kleurwaarneming zijn “niet te wijten aan verschillen in de anatomische structuren van het menselijk oog”, schrijft Sassi, “maar wel aan het feit dat verschillende oculaire zones worden gestimuleerd, wat verschillende emotionele responsen teweegbrengt op basis van verschillende culturele contexten”.

Het bewijs van de oude Griekse literatuur en filosofie toont aan dat aangezien blauw geen onderdeel was van de door Homerus en zijn lezers gedeelde woordenschat (geel en groen vinden we evenmin ergens terug), het mogelijk evenmin tot hun zintuiglijke ervaring hoorde. De wereldwijde verspreiding van blauwe inkt is een relatief recent fenomeen dat alles te maken heeft met beschikbaarheid. “Als je erover nadenk”, schrijft Kevin Loraia van Business Insider, “komt blauw niet veel voor in de natuur — er zijn geen blauwe dieren, blauwe ogen zijn zeldzaam en blauwe bloemen worden vooral door de mens gemaakt”.

De kleur blauw ontstond in de moderne tijd met de ontwikkeling van stoffen die als blauw pigment konden dienen, zoals Pruisisch blauw, dat in Berlijn is uitgevonden, in China werd vervaardigd en in de 19de eeuw naar Japan werd geëxporteerd. “De enige oude cultuur die een woord voor blauw had, waren de Egyptenaren — en dat was ook de enige cultuur die blauwe verf kon ontwikkelen.” Kleur is niet alleen cultureel, maar ook technologisch. Maar mogelijk was het eerst een taalkundig fenomeen.

Hedendaags onderzoeker Jules Davidoff ontdekte dat dit waar was toen hij experimenten uitvoerde bij een Namibisch volk dat geen onderscheid maakte tussen blauw en groen (maar wel namen had voor veel meer tinten van groen dan in het Engels of Nederlands). “Davidoff zegt dat zonder een woord voor een kleur”, schrijft Loria, “zonder een manier om het als anders te identificeren, is het veel moeilijker voor ons om te merken wat er zo uniek aan is”. Tenzij we kleurenblind zijn, ‘zien’ we allemaal dezelfde dingen wanneer we naar de wereld kijken wegens de basisbiologie van menselijke ogen en hersenen. Maar of bepaalde kleuren verschijnen, heeft minder te maken met wat we zien dan met wat we al voorgekauwd zijn te verwachten.

(bron: openculture.com)

Wetenschappers vinden ‘missing link’ achter de eerste mensentalen

Uit een nieuw onderzoek blijkt voor het eerst dat mensen de bedoelde betekenissen van karakteristieke vocalisaties herkennen, ongeacht de taal die ze spreken. Karakteristieke vocalisaties zijn geluiden die mensen maken om specifieke voorwerpen, entiteiten en acties weer te geven. 

Deze vocalisaties, zoals de imitatie van snurken om slapen weer te geven, of brullen om het over een tijger te hebben, kunnen een cruciale rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van de eerste mensentalen, menen de onderzoekers.

De bevinding steekt af tegen de eerdere veronderstelling dat fysieke gebaren en signalen aan de basis lagen van de ontwikkeling van de menselijke taal.

“Mensen over heel de wereld, ongeacht hun taalkundige of culturele achtergrond, waren bijzonder goed om de betekenissen van deze verschillende vocalisaties te raden”, zegt senior auteur Marcus Perlman, taalkundige aan de universiteit van Birmingham. “Dit kan grote gevolgen hebben voor de manier waarop de gesproken talen van de grond kwamen.”

Karakteristieke vocalisaties

In een online experiment stelden onderzoekers 843 deelnemers, die samen 25 verschillende talen spraken, bloot aan karakteristieke vocalisaties met 30 betekenissen die van groot belang geweest zouden zijn voor de overleving van de eerste mensen. De deelnemers moesten vervolgens het geluid verbinden met een van zes woorden, met inbegrip van de bedoelde betekenis.

De bedoelde betekenissen voor vocalisaties werden in zes hoofdcategorieën ingedeeld: levende wezens (kind, man, vrouw, tijger, slang, hert), levenloze zaken (mes, vuur, steen, water, vlees, fruit), handelingen (verzamelen, koken, zich verbergen, snijden, kloppen, jagen, eten, slapen), eigenschappen (stomp, scherp, groot, klein, goed, slecht), hoeveelheden (een, veel) en aanwijzingen (dit, dat).

Onderzoekers verkregen deze vocalisaties via een online wedstrijd waar mensen in ruil voor prijzen de basisgeluiden konden indienen die volgens hen het beste verschillende woorden voorstelden. Alle indieners spraken Engels.

In het experiment identificeerden mensen gemiddeld voor 64,6% correct de betekenis van deze vocalisaties. De meest herkenbare vocalisatie was die voor ‘slapen’, die door 98,6% van de mensen werd geïdentificeerd. De minst herkenbare was het aanwijzende ‘dat’, met een nauwkeurigheid van 34,5%, wat wel nog veel hoger is dan de 16,7% (een in zes) bij toeval. 

In het algemeen begrepen mensen de vocalisaties van handelingen en wezens beter dan die voor eigenschappen en aanwijzingen. “Deze herkenbare geluiden [handelingen en wezens] worden waarschijnlijk over de culturen heen aan deze betekenissen gekoppeld”, zei Perlman. “Bij de andere is er waarschijnlijk meer variëteit in wat dat geluid precies is.”

Van de 25 talen die de deelnemers spraken, konden sprekers van 20 talen de betekenis van elke vocalisatie correct raden, sprekers van vier van de talen deden dit voor alle vocalisaties op één na, en de sprekers van de resterende taal raadde op twee na alle vocalisaties juist. De taal waarvan de sprekers de laagste nauwkeurigheid haalden, was Thai met gemiddeld 52,1% en de best presterende taal was Engels met een gemiddelde nauwkeurigheid van 74,1%.

In een tweede, kleiner experiment met slechts 12 van de basisvocalisaties, toonden mensen die gesproken talen zonder formeel schrift gebruikten, zoals de inheemse Palikúr uit de Amazone, ook aan dat ze vocalisaties begrepen door na het beluisteren te wijzen naar afbeeldingen van de correcte betekenissen. Ze konden de betekenissen te weten komen zonder geschreven of gesproken vragen, wat veel beter was dan wat je op basis van toeval zou verwachten.

Volgens Perlman namen onderzoekers tot dusver aan dat mensentalen zich ontwikkelden door het gebruik van karakteristieke gebaren — zoals je arm wiegelen om de beweging van een slang na te doen — en andere fysieke signalen. Volgens deze theorie voegden de mensen na communicatie met gebaren geleidelijk aan gesproken woorden toe die deze fysieke signalen vervingen.

“Dat klinkt logisch”, zei Perlman. “Als je naar een land gaat waarvan je de taal niet spreekt, dan ga je intuïtief met gebaren communiceren wat je wilt uitdrukken.”

Maar ons vermogen om de betekenis van karakteristieke vocalisaties te interpreteren, suggereert dat mensen mogelijk geen fysieke gebaren nodig hebben om woorden aan te maken. In de plaats daarvan waren vocalisaties mogelijk de eerste bouwblokken van talen en werden fysieke gebaren later mogelijk aan individuele woorden toegevoegd.

Maar niet alle onderzoekers zijn het hiermee eens.

“Een overtuigender argument voor de rol van karakteristieke weergave in de taalevolutie komt van handmatige gebaren”, zegt Michael Corballis, een psycholoog gespecialiseerd in taalevolutie aan de universiteit van Auckland (Nieuw-Zeeland). “Gebarentalen hebben een meer voor de hand liggend karakteristiek element dan spraak. Niettemin is er steeds meer bewijs van een karakteristieke component in de menselijke spreektaal”, zegt Corballis.

In werkelijkheid zou de ontwikkeling van de eerste talen honderden of zelfs duizenden jaren gevergd moeten hebben, en waarschijnlijk heeft een combinatie van vocalisaties en gebaren een rol gespeeld. We hebben handen en een stem en met beide communiceren we al miljoenen jaren”, zegt Perlman. 

“Ik ben het ermee eens dat een multimodale oorsprong het meest geloofwaardig is”, zegt Michael Arbib, een taalexpert en computerneurowetenschapper aan de universiteit van South Carolina. “Bepaalde wezens verkiezen specifieke geluiden om betekenissen weer te geven, andere verkiezen gebaren.”

Maar net als bij het verhaal van de kip en het ei, is het moeilijk om te zeggen wat eerst kwam: vocalisaties of gebaren. 

“De volgende stap is kijken of mensen geluiden van mensen uit andere culturen en met andere talen dan het Engels kunnen begrijpen”, zegt Perlman. Daarna moeten toekomstige studies “complexere betekenissen en vocalisaties onderzoeken” om te zien hoe de eerste mensen op basis van deze geluiden de eerste talen ontwikkelden.

Volgens Arbib moeten toekomstige studies ook vocalisaties en gebaren vergelijken om te zien hoe ze het elk doen en welke woorden passen bij welk type communicatie. 

“Het is belangrijk om de oorsprong van de menselijke taal te begrijpen omdat taal een fundamenteel onderdeel is van wat het is mens te zijn”, zegt Perlman. “Het vertelt ons over onze geschiedenis, onze relatie met de wereld rondom ons en de essentie van wie we zijn.”

De studie werd op 12 mei online gepubliceerd in het magazine Scientific Reports.

(bron: Live Science)

Een nieuw debat over de geschiedenis van Afrikaanse talen

Het Zoeloe, Xhosa, Lingala… vandaag worden 550 Bantoetalen gesproken in het midden en zuiden van Afrika. Een derde van de Afrikanen spreekt er ten minste één. De Bantoetalen zijn dan ook de grootste taalfamilie van het continent.

Het Bantoe is afkomstig uit de grensstreek tussen Kameroen en Nigeria, en heeft zich in de loop der tijd in zuidelijke richting verspreid. Algemeen wordt aangenomen dat de huidige sprekers rechtstreeks afstammen van de mensen die ongeveer 4000 jaar geleden het tropisch woud van het Congobekken hebben gekoloniseerd. Maar een nieuwe studie in het kader van het Europese project BantuFirst onthult dat dit niet het geval is.

Niet-overeenstemmende archeologische sporen

Dit onderzoek stond onder leiding van de Universiteit Gent, in samenwerking met het Afrikamuseum, de ULB, de universiteit van Uppsala (Zweden) en de universiteit van Johannesburg (Zuid-Afrika). Daaruit blijkt onder meer dat de migratie van de Bantoebevolking naar het zuiden van het continent als een lange en aanhoudende gebeurtenis wordt beschouwd die meerdere duizenden jaren duurde. De huidige Bantoetalen zouden afkomstig zijn van de oude talen van deze eerste kolonisten. Maar daar is niet iedereen het over eens.

“Het is een discussie tussen archeologen en taalkundigen. Vanuit archeologisch standpunt klopt deze hypothese niet als je naar de materiële bronnen kijkt”, zegt archeoloog Dirck Seidensticker, onderzoeker aan de UGent en eerste auteur van de studie.

Er bestaat immers een ‘gat’ in de tijdlijn wat archeologische bewijzen betreft. “Er is een periode waaruit we nagenoeg geen sporen van menselijke activiteiten in het tropisch woud van Congo vinden. Dat wijst erop dat de Bantoegemeenschappen grotendeels uit de streek waren verdwenen”, stelt de tweede auteur, professor Wannes Hubau, paleobotanist en ecoloog van tropische wouden aan de UGent en in het Afrikamuseum.

Het BantuFirst-project wil dit idee testen en nagaan of de huidige verdeling van de Bantoetalen overeenstemt met de eerste uitbreidingen van deze taal in de prehistorie.

De sporen van de eerste kolonisten van het tropisch regenwoud

De onderzoekers hebben de demografische evolutie in het woud van het Congobekken onderzocht. Het bestudeerde gebied omvat 11 regio’s in Kameroen, Gabon, Equatoriaal Guinea, Congo-Brazzaville, Centraal-Afrikaanse Republiek, Congo en Angola.

Hiertoe hebben ze gegevens uit honderden wetenschappelijk studies verzameld. Er werden 1149 C14-dateringen van archeologische vondsten gebruikt. “We hebben in meerdere sectoren van het bestudeerde gebied de analyse zelfs herhaald”, preciseert professor Hubau.

Deze gegevensverzameling werd gecombineerd met de analyse van 115 stijlen van aardewerk uit 726 verschillende locaties. “Het aardewerk is het meest verspreide artefacttype in de archeologische onderzoeken en opgravingen in Centraal Afrika. Aardewerkfragmenten uit een of meerdere locaties werden ingedeeld naar hun stilistische kenmerken op basis van de vorm en de motieven van hun decoratie”, leggen de auteurs van de studie uit.

Deze archeologische gegevens werden bovendien vergeleken met genetische en taalkundige gegevens.

Gemeenschappen die verdwijnen sinds de 5de eeuw

“In het noordwesten van het Congobekken is er uit de periode tussen 400 en 600 na het begin van onze tijdrekening geen enkel aardewerk te vinden. Ofwel was het aardewerk ouder, ofwel jonger, en was er een grote verscheidenheid aan stijlen, vormen en zelfs fabricagetechnieken”, legt dr. Seidensticker uit.

Uiteindelijk wist de studie aan te tonen dat er twee periodes waren met grote menselijke activiteit in de regio (van circa 800 jaar vóór tot 400 jaar na het begin van onze tijdrekening, vervolgens van circa 1000 tot 1900 jaar na onze tijdrekening), gescheiden door een periode van ongeveer 200 jaar inactiviteit.

“Met deze studie beschikken we voor het eerst over sluitende bewijzen over een vermindering van de menselijke activiteit vanaf de 5de eeuw en dus over een ontvolking van de regio, die honderden jaren later gevolgd is door de hernieuwde vestiging van nieuwe koloniën”, meldt professor Hubau.

De verspreiding van de Bantoetalen was dus geen ononderbroken proces van Centraal-Afrika naar zuidelijk Afrika. “Het is duidelijk dat er meerdere migratiegolven zijn geweest. Verschillende taalkundige uitbreidingsfasen hebben elkaar dus opgevolgd”, vertelt professor Hubau nog. Dat betekent dat de huidige sprekers niet de rechtstreekse afstammelingen zijn van de eerste Bantoegemeenschappen.

Een pandemie als oorzaak van verval?

Waarom de inwoners van het tropisch woud van Congo tussen 400 en 600 verdwenen, blijft onzeker. Wetenschappers schuiven de hypothese naar voren dat deze massale ontvolking het gevolg van een lange pandemie kan zijn geweest.

Volgens professor Hubau “is het mogelijk dat een klimaatverandering een rol heeft gespeeld, want een vochtig klimaat kan de ontwikkeling van ziekten bij de gemeenschappen van het tropisch woud van Congo hebben bevorderd.”

“Er zijn evenwel andere onderzoeken nodig om deze hypothese te bevestigen”, besluit de onderzoeker.

(bron: Daily Science)

170 nieuwe woorden in de Petit Larousse illustré van 2022

Bernard Cerquiglini is professor in de taalkunde en wetenschappelijk raadgever van Le Petit Larousse. Hij ziet de verschijning van deze nieuwe woorden als een collectieve toe-eigening van de taal.

“Dit jaar halen we dankzij de pandemie 170 nieuwe woorden”, zegt Bernard Cerquiglini. Ik heb nog nooit zo’n taalkundige wijziging gezien.”

(meer…)

Chinese Don Quijote na 100 jaar in het Spaans vertaald

In het begin van de 20ste eeuw nam een eigenaardige en baanbrekende man het op zich om het eerste deel van Don Quijote in klassiek Chinees te vertalen.

Lin Shu - Wikipedia
Lin Shu

Deze man, Lin Shu, kende zelf nauwelijks Spaans of eender welke andere westerse taal. Hij werd geholpen door een vriend die al twee of drie Engelse vertalingen had gelezen en publiceerde in 1922 Het verhaal van de betoverde ridder.

(meer…)

Een visuele gids voor menselijke emotie

visual guide to human emotion

Ondanks de grote culturele verschillen die onze planeet kent, is het DNA van alle mensen voor 99,9% identiek.

Onze emoties zijn een van de belangrijkste typische kenmerken die alle mensen delen. Die vele emoties met elkaar verbinden is geen eenvoudige taak. Maar met deze briljante visualisatie is het Junto Institute daar prima in geslaagd.

(meer…)